90-08-29-حجت الاسلام والمسلمين عالي-نفخ صور

برنامه سمت خدا

حجت الاسلام والمسلمين عالي

-نفخ صور

90-08-29
سوال – در مورد نفخ صور در روز قيامت توضيحاتي بفرماييد.
پاسخ – اولين مرحله اي که در روز قيامت بوجود مي آيد صيحه ي آسماني و نفخ صور است. در بوجود آمدن عرصه ي قيامت اولين اتفاقي که بوجود مي آيد همان صيحه ي آسماني است. علامه طباطبايي در رساله ي توحيديه مي فرمايند: ابتدا صيحه اي زده مي شود که همان نفخ صور است، در اثر اين صيحه ي آسماني که بسيار بلند و کوبنده است افرادي که در دنيا هستند قالب تهي مي کنند و از دنيا مي روند. تمام کساني که در آن موقع زنده هستند، همه از بين مي روند و وارد برزخ مي شوند. در سوره ي ياسين اين صيحه را توضيح داده است. آيه 48 سوره ي ياسين مي فرمايد: افرادي که از آخرت غافل هستند با مسخره مي گويند: اين روزي که وعده مي دهيد چه موقع مي آيد ؟ اينها منتظر چيزي نباشند جز يک صيحه و با آن صيحه کار همه تمام مي شود. اين صدا همه را فرا مي گيرد در حاليکه آنها در مسائل دنيايي مشغول مخاصمه بودند. آنها نه فرصت مي کنند که وصيتي بکنند نه به خانواده شان سر بزنند. امام صادق (ع) مي فرمايد: اين صيحه ي آسماني در آخرالزمان است. و افراد با هم در بازارها چانه مي زنند و در جا مي ميرند. (با اين صيحه ي حيات عالم دنيا تمام مي شود. ) هيچ کدام فرصت نمي کنند که به منزلشان برگردند و سفارش و وصيتي بکنند. در روايت داريم که قيامت ناگهان فرا مي رسد. و آنها غافلگير مي شوند. پيامبر مي فرمايد: اين حادثه چنان غافلگيرانه است که در حاليکه دو نفر پارچه اي را باز کرده اند ديگر فرصت نمي کنند که پارچه را ببندند و دنيا تمام مي شود. شخصي که لقمه اي را برداشته و هنوز آنرا به دهان نبرده است با اين صيحه ي از دنيا مي رود. در زمان ما نمونه هاي خوبي براي صيحه داريم. مواد انفجاري صداي بلندي ايجاد مي کند. گاهي موج اين انفجارها به قدري شديد است که ساختمان ها را خراب مي کند يا باعث کرشدن افرادي مي شود. حتي مي تواند بدن افردي را متلاشي بکند. اين يک چيز دست ساخته ي بشر است که چنين موجي درست مي کند ولي صيحه ي آسماني دست ساخته ي بشر نيست. وقتي همه به عالم برزخ ورود پيدا کردند دو تا دميدن در صور صورت مي گيرد. کلمه ي نفخ صور در قرآن دوازده مرتبه آمده است که توسط اسرافيل صورت مي گيرد. نفخ يعني دميدن و صور هم به معناي شيپور است. براي يکسري اعلان هاي عمومي از شيپور استفاده مي کنند. دو تا نفخ صور توسط اسرافيل که ملک مقرب الهي است دميده مي شود. يک نفخ دميدني براي مردن است که نفخ مرگ است که تمام افرادي که در برزخ هستند همه مي ميرند جن و ملائک هم مي ميرند. بعد از مدتي نفخ دومي دميده مي شود. در روايتي داريم که فاصله ي اين دو نفخ چهل سال است. اما ما نمي دانيم که اين چهل سال چهل سال دنيايي است يا چهل سال آخرتي است. پس بين نفخ مرگ و نفخ دوم که نفخ احيا است فاصله است. در نفح دوم روح به بدن ها برگردانده مي شود و وارد عرصه ي محشر مي شوند.
تمام ملائکه کارگزاران الهي هستند که هر کدام کاري دارند. رئوساي ملائک چهار تا فرشته هستند که همان ملائک مقرب هستند. مَلکي که مامور رزق است که حضرت ميکائيل است و رزق هاي مادي و معنوي را تقسيم مي کند. ملکي که مامور آگاهي و علم است و وحي را مي آورد حضرت جبرئيل و ملک زير دست او است. ملکي که واسطه در مرگ است و قبض روح به دست اوست، عزرائيل است. حضرت اسرافيل ملکي است که واسطه در حيات است. بچه هايي که بدنيا مي آيند و در جنين روح بر آنها دميده مي شود توسط اسرافيل انجام مي شود. دو تا نفخ صور را اسرافيل دارد که يک مرگ عمومي براي همه و يک حيات عمومي براي همه است. اين کار حضرت اسرافيل است که در بعضي از روايات داريم که اسرافيل مقرب ترين ملک است و اولين ملکي است که بر آدم سجده کرد. حيات همه موجودات و از جمله ملائک بدست او است و از اينجا مي توان عظمت اين ملک را فهميد. ممکن است که اين سوال پيش بيايد که واسطه مرگ حضرت عزرائيل است، پس چرا الان حضرت اسرافيل در صور مي دمد و همه مي ميرند. در واقع حضرت عزرائيل واسطه مرگ انسانهايي است که در دنيا هستند و بايد به برزخ منتقل بشوند. اما کساني که در برزخ هستند و موجودات ديگر و حتي خود ملائک مقرب، واسطه ي مرگ شان توسط حضرت اسرافيل است.
به تعبير علامه طباطبايي، دميدن حضرت اسرافيل در شيپور يک تعبير کنايه از باب تشبيهي است. همان طور وقتي که يک قافله اي مي خواهد حرکت بکند يا بايستد، شيپور دميده مي شود. حضرت اسرافيل هم براي توقف جهان و از کار افتادن همه ي موجودات زنده شيپوري مي دمد و اين براي تقريب به ذهن است. به اين صورت نيست که شيپور و بوقي باشد بلکه اين تشبيه است. احتمال بعدي اين است که اين تشبيه نيست بلکه اسرافيل براي ميراندن و زنده کردن موجودات يک ابزاري دارد. آن ابزار بگونه اي اين دم الهي و نفس رحماني را به اذن خدا وارد مي کند که آن دم به هر کسي بخورد در دفعه ي اول باعث مرگش و در دفعه ي دوم باعث زنده شدن آن مي شود. آن دم و نفس رحماني به همه مي خورد ولي شيپور شبيه شيپورهاي اين دنيايي نيست. آن ابزار شبيه به شيپور است. عظمت آن ابزار عظمت کل آسمان و زمين است. امام سجاد (ع) فرمود: صور اسرافيل شاخ بزرگي است که دو طرف دارد. ( از يک طرف دميده مي شود و دو تا خروجي دارد که يک خروجي براي عالم پايين يا زمين است و يک خروجي براي موجودات آسماني است ) که فاصله ي اين دو سر به اندازه ي فاصله ي آسمان و زمين است و همه جا را فرا گرفته است. هيچ موجودي نيست که دم به آن نخورد. پس اين يک شيپور معمولي نيست و يک ابزار براي رساندن دم الهي به همه ي موجودات است. پيامبر فرمود: اين شيپور مادي نيست و يک موجود مجرد نوري است. اين شيپور سوراخ هايي به تعداد افراد موجودات عالم دارد. دميدن موضوعيت دارد نه صدا. هر کدام از اين نفخ هاي صور آثاري دارد. نفخ اول که در اثر آن همه ي موجودات مي ميرند اولين اثرش اين است که يک هولي در همه ي موجودات بوجود مي آيد و در اثر همان فزع موجودات از دنيا مي روند يعني يک مرگ توام با وحشت. در قرآن داريم: روزي که در صور دميده بشود و همه ي آنهايي که در آسمان و زمين هستند دچار اضطراب و فزع مي شوند مگر يک عده اي که خدا بخواهد. وقتي در شيپور دميده مي شود آن روز، روز هولناکي براي کافرين است. در سوره ي زمر آيه 90 مي فرمايد: هر کس که به آخرت حسنه اي بياورد خدا به آنها جزاي بهتري مي دهد و از فزع و ترس روز قيامت در امان هستند. حسنه يعني خوبي مطلق که در آن بدي نباشد. حسنه ولايت اميرالمومنين است. کسي که اين ولايت را با خودش بياورد در امان است. داريم که ولايت اميرالمومنين دژي است که هر کسي وارد ولايت بشود ايمن است. زيرا ولايت اميرالمومنين همان ولايت خداست. کسي که تحت سرپرستي خدا زندگي اش را اداره کرده است و اهل ولايت است از فزع در امان است. وقتي حادثه ي قيامت اتفاق مي افتد همه ي کرات درگير اين حادثه مي شوند. وقتي در کرات و کهکشان ها زلزله پيش بيايد خيلي هول و ترس دارد. قرآن مي فرمايد: در آن روز چشمها خاضع، گريان و ترسان است. در همان روز يک عده خندان هستند. پيامبر فرمود که سه تا چشم هستند که در آن روزي که همه گريان هستند آنها خندان هستند: چشمي که از خشيت خدا در اين دنيا گريه داشته باشد (اگر کسي اشک چشم نداشته باشد بايد خودش را درمان کند. امام سجاد (ع) مي فرمايد: خدايا گِله مي کنم از چشمي که خشک باشد)، چشمي که از حرام چشم پوشيده است و از نگاه حرام پر نشده است ( اگر نگاه آلوده باشد قلب را بشدت آزار مي دهد. مرحوم آيت الله قاضي آنقدر مراقب چشمش بود که چشم ترس شده بود و و قتي به نامحرمي مي رسيد چشمش ناخودآگاه فرو مي افتاد. مرحوم حائري يزدي مي گفت که اگر من در خواب هم نامحرمي ببينم چشم مي پوشم. يکي از شاگردان آيت الله ارباب گفت: استاد ما قسم مي خورد که من نود سال عمر دارم ولي يک نگاه حرام نداشته ام ).
انشاء الله ما از کساني باشيم که از فزع روز قيامت به دور باشيم.