main logo of samtekhoda

90-08-29-حجت الاسلام والمسلمین عالی-نفخ صور

برنامه سمت خدا

حجت الاسلام والمسلمین عالی

-نفخ صور

90-08-29
سوال – در مورد نفخ صور در روز قیامت توضیحاتی بفرمایید.
پاسخ – اولین مرحله ای که در روز قیامت بوجود می آید صیحه ی آسمانی و نفخ صور است. در بوجود آمدن عرصه ی قیامت اولین اتفاقی که بوجود می آید همان صیحه ی آسمانی است. علامه طباطبایی در رساله ی توحیدیه می فرمایند: ابتدا صیحه ای زده می شود که همان نفخ صور است، در اثر این صیحه ی آسمانی که بسیار بلند و کوبنده است افرادی که در دنیا هستند قالب تهی می کنند و از دنیا می روند. تمام کسانی که در آن موقع زنده هستند، همه از بین می روند و وارد برزخ می شوند. در سوره ی یاسین این صیحه را توضیح داده است. آیه 48 سوره ی یاسین می فرماید: افرادی که از آخرت غافل هستند با مسخره می گویند: این روزی که وعده می دهید چه موقع می آید ؟ اینها منتظر چیزی نباشند جز یک صیحه و با آن صیحه کار همه تمام می شود. این صدا همه را فرا می گیرد در حالیکه آنها در مسائل دنیایی مشغول مخاصمه بودند. آنها نه فرصت می کنند که وصیتی بکنند نه به خانواده شان سر بزنند. امام صادق (ع) می فرماید: این صیحه ی آسمانی در آخرالزمان است. و افراد با هم در بازارها چانه می زنند و در جا می میرند. (با این صیحه ی حیات عالم دنیا تمام می شود. ) هیچ کدام فرصت نمی کنند که به منزلشان برگردند و سفارش و وصیتی بکنند. در روایت داریم که قیامت ناگهان فرا می رسد. و آنها غافلگیر می شوند. پیامبر می فرماید: این حادثه چنان غافلگیرانه است که در حالیکه دو نفر پارچه ای را باز کرده اند دیگر فرصت نمی کنند که پارچه را ببندند و دنیا تمام می شود. شخصی که لقمه ای را برداشته و هنوز آنرا به دهان نبرده است با این صیحه ی از دنیا می رود. در زمان ما نمونه های خوبی برای صیحه داریم. مواد انفجاری صدای بلندی ایجاد می کند. گاهی موج این انفجارها به قدری شدید است که ساختمان ها را خراب می کند یا باعث کرشدن افرادی می شود. حتی می تواند بدن افردی را متلاشی بکند. این یک چیز دست ساخته ی بشر است که چنین موجی درست می کند ولی صیحه ی آسمانی دست ساخته ی بشر نیست. وقتی همه به عالم برزخ ورود پیدا کردند دو تا دمیدن در صور صورت می گیرد. کلمه ی نفخ صور در قرآن دوازده مرتبه آمده است که توسط اسرافیل صورت می گیرد. نفخ یعنی دمیدن و صور هم به معنای شیپور است. برای یکسری اعلان های عمومی از شیپور استفاده می کنند. دو تا نفخ صور توسط اسرافیل که ملک مقرب الهی است دمیده می شود. یک نفخ دمیدنی برای مردن است که نفخ مرگ است که تمام افرادی که در برزخ هستند همه می میرند جن و ملائک هم می میرند. بعد از مدتی نفخ دومی دمیده می شود. در روایتی داریم که فاصله ی این دو نفخ چهل سال است. اما ما نمی دانیم که این چهل سال چهل سال دنیایی است یا چهل سال آخرتی است. پس بین نفخ مرگ و نفخ دوم که نفخ احیا است فاصله است. در نفح دوم روح به بدن ها برگردانده می شود و وارد عرصه ی محشر می شوند.
تمام ملائکه کارگزاران الهی هستند که هر کدام کاری دارند. رئوسای ملائک چهار تا فرشته هستند که همان ملائک مقرب هستند. مَلکی که مامور رزق است که حضرت میکائیل است و رزق های مادی و معنوی را تقسیم می کند. ملکی که مامور آگاهی و علم است و وحی را می آورد حضرت جبرئیل و ملک زیر دست او است. ملکی که واسطه در مرگ است و قبض روح به دست اوست، عزرائیل است. حضرت اسرافیل ملکی است که واسطه در حیات است. بچه هایی که بدنیا می آیند و در جنین روح بر آنها دمیده می شود توسط اسرافیل انجام می شود. دو تا نفخ صور را اسرافیل دارد که یک مرگ عمومی برای همه و یک حیات عمومی برای همه است. این کار حضرت اسرافیل است که در بعضی از روایات داریم که اسرافیل مقرب ترین ملک است و اولین ملکی است که بر آدم سجده کرد. حیات همه موجودات و از جمله ملائک بدست او است و از اینجا می توان عظمت این ملک را فهمید. ممکن است که این سوال پیش بیاید که واسطه مرگ حضرت عزرائیل است، پس چرا الان حضرت اسرافیل در صور می دمد و همه می میرند. در واقع حضرت عزرائیل واسطه مرگ انسانهایی است که در دنیا هستند و باید به برزخ منتقل بشوند. اما کسانی که در برزخ هستند و موجودات دیگر و حتی خود ملائک مقرب، واسطه ی مرگ شان توسط حضرت اسرافیل است.
به تعبیر علامه طباطبایی، دمیدن حضرت اسرافیل در شیپور یک تعبیر کنایه از باب تشبیهی است. همان طور وقتی که یک قافله ای می خواهد حرکت بکند یا بایستد، شیپور دمیده می شود. حضرت اسرافیل هم برای توقف جهان و از کار افتادن همه ی موجودات زنده شیپوری می دمد و این برای تقریب به ذهن است. به این صورت نیست که شیپور و بوقی باشد بلکه این تشبیه است. احتمال بعدی این است که این تشبیه نیست بلکه اسرافیل برای میراندن و زنده کردن موجودات یک ابزاری دارد. آن ابزار بگونه ای این دم الهی و نفس رحمانی را به اذن خدا وارد می کند که آن دم به هر کسی بخورد در دفعه ی اول باعث مرگش و در دفعه ی دوم باعث زنده شدن آن می شود. آن دم و نفس رحمانی به همه می خورد ولی شیپور شبیه شیپورهای این دنیایی نیست. آن ابزار شبیه به شیپور است. عظمت آن ابزار عظمت کل آسمان و زمین است. امام سجاد (ع) فرمود: صور اسرافیل شاخ بزرگی است که دو طرف دارد. ( از یک طرف دمیده می شود و دو تا خروجی دارد که یک خروجی برای عالم پایین یا زمین است و یک خروجی برای موجودات آسمانی است ) که فاصله ی این دو سر به اندازه ی فاصله ی آسمان و زمین است و همه جا را فرا گرفته است. هیچ موجودی نیست که دم به آن نخورد. پس این یک شیپور معمولی نیست و یک ابزار برای رساندن دم الهی به همه ی موجودات است. پیامبر فرمود: این شیپور مادی نیست و یک موجود مجرد نوری است. این شیپور سوراخ هایی به تعداد افراد موجودات عالم دارد. دمیدن موضوعیت دارد نه صدا. هر کدام از این نفخ های صور آثاری دارد. نفخ اول که در اثر آن همه ی موجودات می میرند اولین اثرش این است که یک هولی در همه ی موجودات بوجود می آید و در اثر همان فزع موجودات از دنیا می روند یعنی یک مرگ توام با وحشت. در قرآن داریم: روزی که در صور دمیده بشود و همه ی آنهایی که در آسمان و زمین هستند دچار اضطراب و فزع می شوند مگر یک عده ای که خدا بخواهد. وقتی در شیپور دمیده می شود آن روز، روز هولناکی برای کافرین است. در سوره ی زمر آیه 90 می فرماید: هر کس که به آخرت حسنه ای بیاورد خدا به آنها جزای بهتری می دهد و از فزع و ترس روز قیامت در امان هستند. حسنه یعنی خوبی مطلق که در آن بدی نباشد. حسنه ولایت امیرالمومنین است. کسی که این ولایت را با خودش بیاورد در امان است. داریم که ولایت امیرالمومنین دژی است که هر کسی وارد ولایت بشود ایمن است. زیرا ولایت امیرالمومنین همان ولایت خداست. کسی که تحت سرپرستی خدا زندگی اش را اداره کرده است و اهل ولایت است از فزع در امان است. وقتی حادثه ی قیامت اتفاق می افتد همه ی کرات درگیر این حادثه می شوند. وقتی در کرات و کهکشان ها زلزله پیش بیاید خیلی هول و ترس دارد. قرآن می فرماید: در آن روز چشمها خاضع، گریان و ترسان است. در همان روز یک عده خندان هستند. پیامبر فرمود که سه تا چشم هستند که در آن روزی که همه گریان هستند آنها خندان هستند: چشمی که از خشیت خدا در این دنیا گریه داشته باشد (اگر کسی اشک چشم نداشته باشد باید خودش را درمان کند. امام سجاد (ع) می فرماید: خدایا گِله می کنم از چشمی که خشک باشد)، چشمی که از حرام چشم پوشیده است و از نگاه حرام پر نشده است ( اگر نگاه آلوده باشد قلب را بشدت آزار می دهد. مرحوم آیت الله قاضی آنقدر مراقب چشمش بود که چشم ترس شده بود و و قتی به نامحرمی می رسید چشمش ناخودآگاه فرو می افتاد. مرحوم حائری یزدی می گفت که اگر من در خواب هم نامحرمی ببینم چشم می پوشم. یکی از شاگردان آیت الله ارباب گفت: استاد ما قسم می خورد که من نود سال عمر دارم ولی یک نگاه حرام نداشته ام ).
انشاء الله ما از کسانی باشیم که از فزع روز قیامت به دور باشیم.